جاسک

فرارو- با سرنگونی مبارک در مصر، مستبدین گوشه و کنار جهان ممکن است با یک کنجکاوی همراه با نگرانی بخواهند بدانند که نفر بعدی که سرنگون خواهد شد کیست؟ «خانه آزادی» (Freedom House) در این مقاله پنج پیشنهاد محترمانه ارائه می کند.

یک: کیم جونگ ایل در کره شمالی معروف به «پادشاه گوشه گیر»، کسی که کره شمالی از سال 1994 تحت سیاستهای ظالمانه و ارتجاعی او اداره می شود. او پس از پدر 46 ساله اش اختیار امور را در دست گرفت. کیم جونگ ایل القاب بیشماری دارد. اما به لحاظ قانونی به عنوان رئیس کمیسیون دفاع ملی، «بالاترین مقام کشور» از زمان ریاست جمهوری اش، که به طور دائمی در بازنگری سال 1998 قانون اساسی، پس از پدرش –کیم ایل سونگ- به او اختصاص یافت. 



علاوه بر این، کیم رهبر 63 ساله ای است که با مردم کره شمالی مهربان نیست. وی هولناک ترین دولت جهان را پدید آورده است؛ جایی که نظارت پلیسی و قحطی به یک اندازه شایع اند. وی همچنین از دسترسی شهروندان کره به اخبار خارجی ممانعت می کند، استفاده از اینترنت ممنوع است، در پخش صدای رادیوهای خارجی اخلال ایجاد می شود و تماسهای مردم با خارج به شدت کنترل می شود. 

در همین حال مردم این کشور تحت هجمه تبلیغات عظیمی به سبک پروپاگاندای دوره جنگ سرد از طریق «خبرگزاری مرکزی کره» هستند. یک سیستم خشن که با استفاده از اردوگاههای کار اجباری و بازداشتگاه تلاش می کند به زور مخالفین خود را کنترل کند. 

با توجه به ماهیت بسته و پنهان رژیم برای ما مقدور نیست که دقیقا بفهمیم چه تعداد از مردم این کشور در زندانهایی به سبک گولاکها (زندانهای سیاسی مرگبار شوروی سابق در سیبری) گرفتاراند. اما طبق برخی برآوردها تخمین زده می شود که بیش از 150 هزار نفر اکنون در این نوع بازداشتگاهها به سر می برند.

در حال حاضر کیم جونگ ایل بیمار است و پیش بینی می شود که بعد از او پسرش، کیم جونگ یون، رهبری کشور را در دست گیرد و رنج و مصیبت مردم در کره شمالی طولانی تر شود.

دو: معمر قذافی در لیبی
41 سال پیش یک کاپیتان نظامی جوان به نام معمرالقذافی، یک کودتای نظامی را علیه «ادریس»، پادشاه وقت لیبی رهبری کرد. قذافی از زمان ریچارد نیکسون در دستور کار وزارت خارجه امریکا بوده است، نیکسون او را «سگ هار» خاورمیانه می نامید. قذافی در رده نخست لیست دیکتاتورهای خشن و بیرحم لیبی قرار می گیرد. 



در خارج از لیبی، قذافی را بیشتر با رفتارهای مضحکش می شناسند، در حالی که در داخل کشور، او بیشتر چهره ای هولناک است تا مضحک.

هر چند به لحاظ نظری، قدرت در این کشور باید مبتنی بر «کنگره عمومی خلق» باشد که اعضای آن مستقیما از سوی مردم انتخاب می شوند، در عمل اما این ساختارها به گونه ای دستکاری شده اند که تسلط قذافی را بر کشور تداوم بخشند، کسی که هیچ عنوان اداری و رسمی ندارد. 

مخالفت با «اصول انقلاب 1969» قذافی برای تمام گروههای سیاسی در لیبی غیرقانونی است. این اصول در «کتاب سبز» و در چند جلد در اوایل زمامداری قذافی منتشر شده اند (کتابی که یک معجون عجیب و غریب از ناسیونالیسم عرب، سوسیالیسم و اسلام است).

پس از گذشت چندین دهه از حکومت عجیب و سرکوبگر قذافی، نهادهای اصلی این کشور هنوز قادر به تامین نیازهای اولیه مردم نیستند. بر اساس یک تخمین هم اکنون حدود 500 نفر در لیبی به اتهام ارتکاب جرایم سیاسی در بازداشت به سر می برند.

در غیاب نهادها و لوازم اولیه یک دولت مدرن، ساختار سیاسی این کشور غرق در فساد است. اوضاع لیبی وخیم تر از آن به نظر می رسد که این کشور قادر باشد در جهان معاصر موفقیتی برای مردم اش کسب کند. 

ادامه دارد...

منبع: (www.foreignpolicy.com) 
مترجم: قاسم توکلی
11 فوریه

نقل از فرارو2011